ھۆكۈمالاردىن بىرىگە «كىشىنىڭ ۋاپادارلىقى نېمە بىلەن ئۆلچىنىدۇ ۋە بۇنى نېمىگە ئاساسلىنىپ بىلگىلى بولىدۇ؟»، دەپ سوئال قويۇلدى. ھۆكۈما جاۋاب بەردى: «ئۇنىڭ ۋەتىنىگە (يۇرت – ماكانلىرىغا) بولغان ئوتتەك سېغىنىشىدىن، ئۆتۈپ كەتكەن ۋاقتىغا قاراپ ئۆكۈنۈشىدىن بىلگىلى بولىدۇ».
ئۇلاردىكى بۇ چۈشەنچە «دۈشمەننى تونۇش» ئۇقۇمىدىن دۈشمەننىڭ قۇدرىتىنى تونۇشقا ئۆزگىرىپ بارغان، ئۇنىڭ قولىنىڭ ھەر يەرگە سوزۇلۇپ بارالايدىغانلىقى غايىۋى دەرىجىدە چوڭ كۆرۈشكە ئايلىنىپ قالغان بولۇپ، ئۇلارنىڭ ئەندىشىسىنىڭ زور قىسمى پەقەتلا تاپقان تەرگىنىنىڭ ئازلاپ كەتمەسلىكى ياكى شەخسىي ئىستەكلىرىدىن سىرتىغا سەرپ قىلىنىپ قالماسلىقىدىن ئىبارەت. ئۇلار ئۈچۈن مىللىتىنىڭ قىرىلىشى، ۋەتىنىنىڭ بايلىقلىرىنىڭ خىتايلارنىڭ ئولجا قىلىنىشى ئانچە چوڭ ئىشمۇ ئەمەس. چۈنكى ئۇنىڭ نەزىرىدە خىتاي كۈچ – قۇدرەت جەھەتتە يېڭىلمەس ئابىدە.
مۇسۇلمانلارنى كۇففارلار چاڭگىلىدىن قۇتۇلدۇرۇۋېلىش ئاللاھقا مۇقەررەب قىلغۇچى ئىبادەتلەرنىڭ ئەۋزىلىدۇر. ھەتتا بىر تۈركۈم ئۆلىمالار ئېيتماقتىكى، ناۋادا بىر مۇسۇلمان ئۇلارنىڭ قولىغا چۈشۈپ قالغۇدەك بولسا، ھەممىمىزگە ئۇنى قۇتۇلدۇرۇش ۋاجىبقا ئايلىنىدۇ. يا بىز ئۇنى قۇتۇلدۇرۇپ چىقىمىز، ياكى دۈشمەننى يوقاتمىغۇچە بولدى قىلمايمىز
لاگېردىكى قېنى قىززىق، يۈرەكلىرى ۋەتەن دەپ سوقۇۋاتقان ياش مۇجاھىدلارنىڭ كۆزلىرىدە ياش ئەمەس، بەلكى يۇتۇۋېتىشكە تەييار تۇرغان يانار تاغنىڭ غەزىپى پارلايتتى. ئۇلارنىڭ قوللىرى قىلىچلىرىنىڭ دەستىسىگە شۇقەدەر چىڭ يېپىشقانكى، تومۇرلىرىدا «ئۆچ ئېلىش!» نىڭ ئازابلىق دولقۇنى مەۋج ئۇرماقتا ئىدى.
«ئالدىراپ دۆلەت قۇرۇشقا ئۇرۇنما، ئالدى بىلەن شۇ دۆلەتكە لايىق ئىنساننى يېتىشتۈر!». ئىنقىلابنىڭ ئۇرۇقى – ئىمانى مۇستەھكەم، ئەخلاقى پاك، بىلىملىك ۋە جان پىدا بىر «قۇرئانىي ئەۋلاد» ئىدى. بۇ ئەۋلادنى يېتىشتۈرۈش ئۈچۈن 10 يىل، 20 يىل، ھەتتا 30 يىل كېتىشى مۇمكىن ئىدى.
قەلبىدە ئازادلىق ئوتى ئۆچمىگەن، كۆزلىرى شەپەق نۇرىغا تەلمۈرگەن ئەزىز قېرىنداشلىرىمغا مورو مۇجاھىدلىرىدىن سالام!
